Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Τζιοβάνι ντα Βερατζάνο: Ένας Φλωρεντινός Θαλασσοπόρος, γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος που φτάνει στην Νέα Υόρκη

Στις αρχές του 16ου αιώνα, οι γεωγραφικές ανακαλύψεις, των Πορτογάλων και των Ισπανών, διαδεχόντουσαν η μία την άλλη, καθιστώντας τις δύο χώρες ολοένα και ισχυρότερες στον Ευρωπαϊκό χώρο από τα κέρδη του εμπορίου. Η εξέλιξη αυτή, δημιούργησε την ανάγκη και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες να εισέλθουν στην υπόθεση του εμπορίου διεκδικώντας τις δικές τους υπεράκτιες κτήσεις που θα απέφεραν ανάλογα κέρδη και θα τις έκαναν εμπορικά ανταγωνιστικότερες. Μία από αυτές τις χώρες, ήταν και η Γαλλία. Τον Σεπτέμβριο του 1522, ο Ελκάνο, επιστρέφει στην Ισπανία με τα πλοία του Μαγγελάνου, έχοντας κάνει τον πρώτο περίπλου της Γης, αναγγέλλοντας την ανακάλυψη του Νοτιοδυτικού Περάσματος που αυτομάτως σήμαινε για τους Ισπανούς την διάνοιξη του θαλάσσιου δρόμου προς τα Νησιά των Μπαχαρικών. Στην προοπτική πως οι Ίβηρες θα είχαν αποκλειστικότητα στο Ασιατικό εμπόριο, οι Γάλλοι έμποροι, ζήτησαν από τον Βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο τον Πρώτο, να οργανωθεί μια αποστολή με σκοπό την εξεύρεση νέων εμπορικών δρόμων. Η αποστολή αυτή, ανατέθηκε στον Φλωρεντινό θαλασσοπόρο, Τζιοβάνι ντα Βερατζάνο ο οποίος ανέλαβε την εξεύρεση ενός θαλάσσιου περάσματος προς την Ασία, βόρεια του Νέου Κόσμου. 



 Λίγους μήνες μετά, ο Βερατζάνο, απέπλευσε από την Βρετάνη με τέσσερα πλοία, κατευθυνόμενος προς την Νέα Γη του σημερινού Καναδά. Καθώς όμως πήγε να διαπλεύσει τον Ατλαντικό, τα πλοία έπεσαν σε μια ισχυρή καταιγίδα με συνέπεια τα δύο να βυθιστούν και τα εναπομείναντα δύο να έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές. Το γεγονός αυτό, υποχρέωσε τον Βερατζάνο να επιστρέψει στην Γαλλία. Μετά την επισκευή τους, τα δύο πλοία, αναχώρησαν και πάλι πλέοντας νοτιότερα, αποφεύγοντας μεν το ενδεχόμενο των ισχυρών καταιγίδων του Βόρειου Ατλαντικού, έχοντας όμως δε, τον κίνδυνο να δεχθούν επίθεση από τα Πορτογαλικά και τα Ισπανικά πλοία που έπλεαν στην περιοχή. Κατά την διάρκεια του ταξιδιού προς τον Νέο Κόσμο, το ένα από τα δύο πλοία, παρουσίασε βλάβες που το κατέστησαν αναξιόπλοο, αναγκάζοντας το να επιστρέψει στην Γαλλία. Έτσι, ο Βερατζάνο, συνέχισε το ταξίδι του με το ένα πλοίο που του είχε απομείνει. το πλοίο “Λα Ντοφίν”

   Τον Μάρτιο του 1524, ο Βερατζάνο, έφτασε στις σημερινές ακτές της Βόρειας Καρολίνα, κοντά στο Ακρωτήριο του Φόβου (Cape Fear). Από εκεί, συνέχισε πλέοντας βόρεια κατά μήκος των ακτών, χωρίς όμως να παρατηρήσει το άνοιγμα του Κόλπου Τσέζαπικ και την εκβολή του Ποταμού Ντέλαγουερ. Στις 17 Απριλίου του 1524, ο Βερατζάνο, γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος που φτάνει στον κόλπο που σήμερα βρίσκεται η Νέα Υόρκη ανακαλύπτοντας τις εκβολές του Ποταμού Χάντσον. Αφού χαρτογράφησε  την περιοχή, συνέχισε περιπλέοντας τις ανατολικές ακτές του Λονγκ Άιλαντ μέχρι που έφτασε στον Κόλπο Ναρεγκάνσιτ της σημερινής Πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ όπου έμεινε στην περιοχή για δύο εβδομάδες, εξερευνώντας την. Έπειτα, συνέχισε περνώντας το Ακρωτήριο Κέιπ Κοντ, έπλευσε προς την Νέα Σκοτία και από εκεί, επέστρεψε προς την Γαλλία όπου και έφτασε στις 8 Ιουλίου του 1524. Ο Βερατζάνο, ήταν πεπεισμένος πως είχε ανακαλύψει την είσοδο ενός θαλάσσιου περάσματος που οδηγούσε στην Ασία, ονομάζοντας την περιοχή Φρανσέσκα προς τιμή του Βασιλιά της Γαλλίας. 

  Τρία χρόνια αργότερα, ο Βερατζάνο, πραγματοποίησε το δεύτερο υπερατλαντικό ταξίδι του, με τέσσερα πλοία, αυτή την φορά προς τις ακτές της Βραζιλίας. Η Βραζιλία, αν και ήταν έδαφος υπό πορτογαλική κυριαρχία, η έλλειψη παρουσίας των Πορτογάλων στην χώρα καθώς εκείνοι είχαν επικεντρωθεί στις κερδοφόρες αποικίες τους στην Ασία, είχε αφήσει χώρο στα Γαλλικά πλοία να καταπλέουν στις ακτές της και να αποσπούν κορμούς από τα πολύτιμα τοπικά δέντρα Μπρασίλ. Αυτός, ήταν και ο σκοπός του δευτέρου ταξιδιού του Βερατζάνο. Το 1528, πραγματοποίησε το τρίτο και μοιραίο ταξίδι του στην Αμερικανική Ήπειρο, για να αναζητήσει και πάλι το θαλάσσιο πέρασμα προς την Ασία. Αυτή την φορά, έπλευσε με τρία πλοία προς την Φλόριντα, από όπου και συνέχισε νότια προς τις Μπαχάμες και τις Μικρές Αντίλλες. Κατά την εξερεύνηση, τα πλοία αγκυροβόλησαν στα νησιά της Γουαδελούπης. Κατά την παραμονή τους στην περιοχή, ο Βερατζάνο μαζί με μια ομάδα από το πλήρωμα του, αποβιβάστηκε σε κάποια ακτή. Εκεί, δέχθηκε επίθεση από τους ιθαγενείς Καραΐβους την οποία δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν τα πλοία, διότι ήταν αγκυροβολημένα σε σημείο που δεν έφτανε το εύρος των κανονιών τους με αποτέλεσμα ο Βερατζάνο και οι σύντροφοι του να σκοτωθούν και να φαγωθούν από τους ιθαγενείς. 




   Παρά την ανακάλυψη ενός μεγάλου μέρους των ανατολικών ακτών της Βόρειας Αμερικής, ο Βερατζάνο, δεν απέκτησε ανάλογη φήμη καθώς οι ανακαλύψεις του είχαν σκιαστεί από τον πρόσφατο περίπλου της Γης του Μαγγελάνου και από τις ανακαλύψεις των Ισπανών στην Κεντρική Αμερική οι οποίες ήταν σε εξέλιξη την ίδια περίοδο. Αν και ήταν εκείνος που ανακάλυψε πρώτος την περιοχή της Νέας Υόρκης το 1524, η αποίκιση της περιοχής, θα αρχίσει μετά την άφιξη του Χάντσον το 1609 από τους Ολλανδούς, θέτοντας το όνομα του Βερατζάνο στο σκοτάδι της Ιστορίας. Η ιστορική δικαιοσύνη όμως, αποδόθηκε από τους Νεοϋορκέζους τον 20ο αιώνα, μνημονεύοντας τον Φλωρεντινό θαλασσοπόρο, στήνοντας ένα άγαλμα του στο Μπάτερι Παρκ του Μανχάταν και δίνοντας το όνομα του στην μεγαλύτερη κρεμαστή γέφυρα του Κόσμου κατά το έτος της κατασκευής της (1964) που ενώνει το Στάτεν Άιλαντ με το Μπρούκλιν. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου