Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Μπελινγκσχάουζεν: Η Ανακάλυψη της Ανταρκτικής

Στις αρχές του 19ου αιώνα, σχεδόν όλος ο πλανήτης, είχε ανακαλυφθεί από τους Ευρωπαίους θαλασσοπόρους. Το μόνο ανεξερεύνητο τμήμα του, ήταν η νότια πολική περιοχή για την οποία είχε καθιερωθεί η πεποίθηση του Τζέιμς Κοοκ πως πέρα από πάγους, δεν είναι δυνατόν εκεί να βρεθεί γη. Το 1819, ο Τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος ο Πρώτος, αποφάσισε να λύσει το μυστήριο του Νότιου Πόλου, εγκρίνοντας μια ναυτική εξερευνητική εκστρατεία. Γι’ αυτή την αποστολή, είχε ό,τι χρειαζόταν. Τους καλά εξοικειωμένους σε πολικές συνθήκες Ρώσους ναυτικούς και τον Μπελινγκσχάουζεν.


  Ο Μπελινγκσχάουζεν (Fabian Gottieb Thaddeus Von Bellingshausen) ήταν χαρτογράφος, εξερευνητής και αξιωματικός του Ρωσικού Ναυτικού ο οποίος ανήλθε στον Βαθμό του Ναυάρχου. Γεννήθηκε στις 20 Σεπτεμβρίου του 1778 στην Εσθονία η οποία τότε ήταν επαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Το 1803, ως αξιωματικός της φρεγάτας Nodezhda, συμμετείχε στον πρώτο ρωσικό περίπλου της Γης. Από τον περίπλου εκείνον, αναδείχθηκε κυρίως για τους χάρτες που δημιούργησε και δημοσίευσε το 1806. Έπειτα, συνέχισε σαν Πλοίαρχος του Ρωσικού Ναυτικού μέχρι το 1819, όπου και δέχθηκε την πρόσκληση -πρόκληση, από τον Τσάρο Αλέξανδρο τον Πρώτο, χάριν της οποίας, το όνομα του θα χαραχθεί έστω και καθυστερημένα - όπως θα δούμε στην συνέχεια -  στο πάνθεο των Μεγάλων Θαλασσοπόρων. 

  Με δύο καλά προετοιμασμένα και εξοπλισμένα πλοία, το Vostok και το Mirny, ο Μπελινγκσχάουζεν απέπλευσε από το νησί Κρόνσταντ της Αγίας Πετρούπολης στις 4 Ιουνίου του 1819. Η εποχή που απέπλευσε από την Ρωσία, μόνο τυχαία δεν ήταν καθώς υπολογίζοντας την διάρκεια του ταξιδιού, θα έφτανε στις νοτιότερες περιοχές της Γης κατά το καλοκαίρι του Νοτίου Ημισφαιρίου. Κάνοντας μια στάση στο Πόρτσμουθ της Αγγλίας, στις 5 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους, τα δύο πλοία βγήκαν στον Ατλαντικό και κατευθύνθηκαν νότια. 


Γραμματόσημο από την γενέτειρα χώρα του
Μπελινγκσχάουζεν, Εσθονία.
  Μετά από σχεδόν εφτά μήνες, στις 26 Ιανουαρίου του 1820, τα δύο πλοία πέρασαν τον Ανταρκτικό Κύκλο και δύο μέρες αργότερα, στις 28 Ιανουαρίου, ο Μπελινγκσχάουζεν και οι άνδρες της αποστολής, έγιναν οι πρώτοι - ιστορικά καταγεγραμμένοι - άνθρωποι που αντίκρισαν την Ανταρκτική σε απόσταση 20 ναυτικών μιλίων από την ακτή που σήμερα ονομάζεται Ακτή της Πριγκίπισσας Μάρθας. Οι πάγοι όμως, ήταν ένα αδιαπέραστο εμπόδιο για τα πλοία ώστε να φτάσουν στην ακτή και έτσι, ο Μπελινγκσχάουζεν κατευθύνθηκε ανατολικά, περιπλέοντας την Ανταρκτική, προσεγγίζοντας την Αυστραλία και την Νότια Ζηλανδία όπου έκανε έναν περίπλου στην περιοχή. Από εκεί, κατευθύνθηκε και πάλι προς την Ανταρκτική, προσπαθώντας να την προσεγγίσει συνεχίζοντας να την περιπλέει ανατολικά. Κατά τον περίπλου του, ανακάλυψε τα νησιά του Πέτρου του Πρώτου, Ζαβοντόβσκι, Λεσκόβ, και Βισκόι.

   Η σημαντικότερη του ανακάλυψη όμως, ήταν το Νησί του Αλεξάνδρου το οποίο βρίσκεται στην δυτική πλευρά της Ανταρκτικής Χερσονήσου. Λόγω των πάγων, ο Μπελινγκσχάουζεν δεν αντιλήφθηκε πως είχε ανακαλύψει το 28ο μεγαλύτερο νησί του κόσμου, αλλά μία ακτή της ηπειρωτικής Ανταρκτικής την οποία ονόμασε Γη του Αλεξάνδρου προς τιμή του Τσάρου. Οι Ρώσοι, ήταν εκείνοι που ανακάλυψαν την τελευταία ήπειρο του πλανήτη. Η αποστολή του Μπελινγκσχάουζεν, αφού περιέπλευσε για ακόμη μια φορά την Ανταρκτική, επέστρεψε στο Κρόνσταντ της Αγίας Πετρούπολης, στις 4 Αυγούστου του 1821. 


Η διαδρομή του Μπελινγκσχάουζεν, από το Κρόνσταντ της Αγίας Πετρούπολης 
μέχρι το Νησί του Αλεξάνδρου
  Κατά την διάρκεια του ταξιδιού του Μπελινγκσχάουζεν, μια άλλη εξερευνητική αποστολή προς την Ανταρκτική υπό τον Βρετανό Έντουαρντ Μπράσφιλντ, βρισκόταν σε εξέλιξη. Για έναν αιώνα περίπου, Ο Μπράσφιλντ θεωρούνταν ο πρώτος που αντίκρισε την Ανταρκτική. Η ιστορική αλήθεια όμως, αποκαταστάθηκε όταν μεταφράστηκε το ημερολόγιο του Μπελινγκσχάουζεν όπου και διαπιστώθηκε πως ο Ρώσος Θαλασσοπόρος είχε δει την Ανταρκτική δύο ημέρες νωρίτερα από τον Βρετανό. 

Το άγαλμα του Μπελινγκσχάουζεν, στο νησί του Κρόνσταντ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου